పలక - బలపం

ఆదర్శవివాహం (కథ)

2012-01-14T06:00:00.000+05:30

(ఈ కథ ప్రముఖ అంతర్జాల పత్రిక సంపుటిలో ప్రచురితం)

పద్మావతీ శ్రీనివాసం (కథ)

2011-12-25T06:40:00.000+05:30

ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి 11 డిసెంబర్ సంచికలో ప్రచురింపబడిన నా కథ..

తరతరాల నిశీధి

2011-12-10T06:00:00.000+05:30

జానకిరాముడునిస్సత్తువగా నులక మంచం మీద కూర్చున్నాడు. మాములుగా బయటనించి రాగానే కాళ్ళుకడుక్కోనిదే ఎక్కడా కూర్చోని అతణ్ణి చూసి రమణమ్మ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయింది.

“గోవిందురాలేదేం?” అడిగింది చెంబుతో నీళ్ళు అందిస్తూ.

“అదే ఆ ఉద్యోగంసంగతేందో కనుక్కోని వస్తానన్నాడు... రాత్రికల్లా వస్తాడు” చెప్పాడు రాముడు.

“వెళ్ళిన పనిఏమైంది?”

“ఏమౌతుంది..నిన్నటిదాకా మనం రైతులం... ఈ రోజుతో ఆ పదవి పోయింది.” అన్నాడు జానకిరాముడు పక్కనేవున్న పొట్లపాదు దగ్గరకు వెళ్ళి కాళ్ళు కడుక్కుంటూ.

“ఈ పరిస్థితిలోఅంతకన్నా చెయ్యగలిగింది ఏముంది చెప్పయ్యా..” అంది ఆమె ఓదార్పుగా.

“ఇప్పుడుచెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు.. కానీ ఇప్పుడు చేసిన పని వల్ల రేపు బాధపడాల్సి వస్తుందేమోఅనే నా బాధంతా..” అన్నాడతను.

ఆమె అతని వైపుచూసింది. పొలం అమ్మేశానన్న బాధకన్నా, తను చేస్తున్నది సరైన పనేనా అని మనసుపొరల్లోఎక్కడో అనుమానం వున్నట్టు అనిపించింది. ఆ పరిస్థితిలో అతన్ని అట్టే మాట్లాడించడంఅనవసరం అనుకొని ఆమె లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. భుజం పైన వున్న కండువా తీసి మంచంచివర్న వేసి దాని పైన వాలాడు రాముడు.

నలభై ఏళ్ళ క్రితంసరిగ్గా ఇదే పరిస్థితి. తన కొడుకు గోవిందు స్థానంలో తను. తన స్థానంలో తండ్రివరదయ్య.

“నా మాట వినుఅయ్యా... ఎంతకాలం ఇట్టా బాడిస పెట్టుకోని బతుకుతాం? వూర్లో రైతులంతా మన కళ్ళఎదురుగుండానే ఎట్టా ఎదిగిపోయారో చూత్తానే వున్నాం కదా...” అన్నాడు జానకిరాముడుఒకరోజు. అప్పటికింకా జానకిరాముడికి పెళ్ళికాలేదు.

“అంటే ఏందిరానువ్వు జెప్పేది.. కులవృత్తిని కాదంటే కూడు పెట్టేది ఎవరురా?” అన్నాడు వరదయ్య.

“ఇంకా ఏంకులవృత్తి నాయనా? నీ చిన్నప్పటి కత కాదు... పంటలు మారాయి, మునపటి గింజ కాదు,అప్పటి సేద్యం కాదు... నీ కాడకి నాగలి పని చేయించుకునేదానికి ఎంతమంది వస్తున్నారుఎప్పుడైనా విచారించావా?” అడిగాడు రాముడు.

“ఇంకాఎవరొస్తారురా... కాలం మారిపోలేదంటరా?... వరి వేసేచోట వేరుశనగ వచ్చింది... నాగళ్ళుపోయి బండ్లు వచ్చాయి... ఇంకా నాగలి పని చేయించేవాళ్ళు ఎవరుంటారురా?” అన్నాడువరదయ్య.

“నేను చెప్పేదిఅదే నాయనా... నీ తరం అయిపోయి నా చేతికి బాడిస వచ్చేనాటికి నాగలి అంటే ఏందనిఅడిగినా అడుగుతారు.. ఇట్టా కాదయ్యా మనం కూడా ఒక్క చెక్క పొలం సంపాయించుకున్నామంటేనాలుగు తరాలదాకా దిగులు వుండదు..” నమ్మబలికాడు ఆ రోజు.

వరదయ్యకిమనస్పూర్తిగా ఇష్టంలేకపోయింది. అయినా తనది పోయే తరం, కొడుకుది వచ్చే తరం. వాడుచెప్పినదాంట్లో నిజం లేకపోలేదు అనుకున్నాడు. ఆ రోజు నించి పైసా పైసా కూడబెట్టాడు.వున్న కాస్త నగానట్రా తాకట్టు పెట్టాడు. ఇంటిల్లిపాదీ కూలి చేశారు.ఒక పూట అన్నంమానేశారు. కొంత సొమ్ము, కొంత అప్పు. రెండకరాల భూమి సొంతమైంది.

ఆ పొలంలో జానకిరాముడు, వరదయ్య కలిసి పడ్డ కష్టానికి రాళ్ళ గుట్టమీదైనావరి పండుతుంది అనుకునేవారు అంతా. రెండు సంవత్సరాలు అంతా సవ్యంగానే జరిగింది. ఆతరువాత రెండేళ్ళు వరసగా నీటికి కొరత, ఆ తరువాత మూడేళ్ళు వరద.

“రైతు బ్రతుకంటేఅంతేరా... ప్రతి సంవత్సరం లాభాలు వచ్చేదుంటే ప్రపంచకమంతా పొలం పనులే చేసేవారు...రైతు గుండె బరువుకి ప్రకృతి పెట్టే పరీక్షలేరా ఇయన్నీ” అనేవాడు వరదయ్య. ప్రకృతిపరీక్షలకి అంత ధైర్యంగా నిలబడ్డమనిషి, మనిషి చేసేమోసానికి తట్టుకోలేకపోయాడు. కల్తీ విత్తనాలు, కల్తీ పురుగుల మందు..!! విత్తనాల్లోకల్తీకి బాధపడలేదు... నమ్మకాల్లో కల్తీకి బాధపడ్డాడు.

“కాలంమారుతుంది... మన చుట్టూ ప్రపంచకం మారుతుంది... మారనివి మన బతుకులేరా” అన్నాడుచనిపోయేముందు.

***

జానకిరాముడుఇవన్నీ గుర్తుచేసుకుంటూ ఎప్పుడు నిద్రపోయాడో తెలియదు.

“మన బిడ్డ ఇంకారాలేదేందయ్యా?” అని రమణమ్మ అడుగుతుంటే మెలకువ వచ్చింది.

“వస్తాడు లేవే...ఆడేమన్నా పసిబిడ్డా? రాత్రి బస్సుకు వస్తాడేమో..” అన్నాడు. అన్నాడే కానీ ఆఖరుబస్సు అప్పటికే వూర్లోకి వచ్చి వుంటుందని అతనికి తెలుసు.

“పోనీ నీకు అన్నంపెట్టేదా?” అంది రమణమ్మ.

జానకిరాముడుపలకలేదు. కళ్ళు తెరవకుండానే చేతిని వద్దన్నట్టు వూపి. మంచం మీద మరో పక్కకు మసలాడు.ఆమెకి అతని సైగా అర్థం అయ్యింది, మనసూ అర్థం అయ్యింది.

అర్థరాత్రిదాటుతుండగా వచ్చాడు గోవిందం.ఆ అలికిడికి లేచాడు జానకిరాముడు.

“ఏరా ఇంతరాత్రైందే? ఆ కల్లుపాక కాడికి పొయ్యావా ఎట్టా?” అడిగాడు. గోవిందు అప్పుడప్పుడుకల్లు తాగేది తెలిసినా, తాగి ఇంటికి రాడు కాబట్టి అంతగా పట్టించుకునేవాడు కాదు.

“పొలంఅమ్మేశామంటే ఏదో గిలిగా వుండిందయ్యా... అందుకే..”

“సరేలేరా నేనుపోదామనుకున్నా... ఎందుకో పడుకున్నచోటు నుంచి లేవబుద్దెయ్యలేదు.. నీ కోసం అమ్మఅన్నం ఆడ పెట్టింది.. తినేసి పడుకో..” అంటూ మళ్ళీ మంచం మీద వాలాడు.

గోవిందు సమాధానంచెప్పకుండా కొంచెం అవతలగా వున్న మంచం మీద పడ్డాడు. మరో రోజైతే గోవిందుని అన్నంతినమని జానకిరాముడు పోరు పెట్టేవాడే. ఈ రోజు వాడు ఎందుకు అన్నం తినటంలేదో రాముడికితెలుసు. అందుకే మౌనంగా వుండిపోయాడు. మరో నిముషంలో గోవిందు నిద్రలోకి జారుకోనిమత్తుగా గురక పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. జానకిరాముడు మాత్రం నిద్ర పట్టక కొంచెం సేపుఅటు ఇటు దొర్లి, లేచి గోవిందు మంచం దగ్గరకు వచ్చాడు.

“మా నాయన్నిపోరుపెట్టి పొలం కొనిపించినా.. నా బతుకిట్టా ఏడ్చింది.. ఇప్పుడు నీ మాట విని ఆపొలం అమ్మినా.. నీ ఖర్మ ఎట్టుందో నాయనా..” అన్నాడు గోవిందు మంచం పట్టె మీదకూర్చుంటూ. అంతకు నెల క్రితం జరిగిన సంఘటన గుర్తొచింది అతనికి.

***

“వూర్లో సంగతివిన్నావా? మన భూముల దిక్కున ఏదో ఫాక్టరీ వస్తదంట... ఫాక్టరీ కట్టేవాళ్ళే పొలాలుకొనుక్కుంటన్నారంట..” చెప్పాడు గోవిందు ఒకరోజు సాయంత్రం.

“కొంటే కొన్నారులేరా.. పొలం అమ్మాల్సిన అవసరం మనకేమొచ్చింది చెప్పు? ఏటా లాభాలు లేకపోయినాతినడానికి నాలుగు గింజలైనా గిడుతున్నాయి కదా?” అన్నాడు రాముడు.

“తినడానికి మాత్రమేగింజలు పండితే అది సేద్యమెట్టా అవుతుంది నాయనా? విత్తనం కొనేటప్పుడు రేటు కూడాగింజ అమ్మేటప్పుడు కళ్ళాజూడలేకపోతున్నాం... గిట్టుబాటు అంటావు గానీ సేద్దెంచేసినంతకాలం కర్సైన ఎరువుకి, మందుకి, నీళ్ళకీ, కరెంటుకీ, మన చాకిరీకీ, కూలికీఎవుడైనా గిట్టుబాటు ధర ఇత్తన్నాడా?” అన్నాడు గోవిందు. రాముడి దగ్గర సమాధానం లేదు.కాదని చెప్పేందుకు నిదర్శనమూ లేదు. తన తండ్రి వరదయ్య బాడిసెని నమ్ముకున్నాడు, తనుపొలాన్ని నమ్ముకున్నాడు. ఈ రెండింటితోనూ ఏమీ సంపాదించుకున్నది లేదని ఇద్దరికీతెలుసు. అయినా అది ఒప్పుకునే ధైర్యం ఇద్దరికీ లేకపోయింది.

పొలం అమ్మమనిగోవిందు, అమ్మనని జానకిరాముడు... నాలుగు నెలల పాటు ఇదే వ్యవహారం నడిచింది. వూరిరైతులంతా ఒక్కొక్కరే పొలం అమ్ముకుంటుంటే కాస్తమెత్తబడ్డాడు.

“నాయనా.. నా మాటఇను... మనం అమ్మిన పొలాలలో ఫాక్టరీలు కట్టి అందులో ఇంటికో వుద్యోగం ఇస్తారంట...ఎండకీ వానకీ వుంటదో పోతదో తెలియని పంట కన్నా నెల నెలా ఠంచనుగా వచ్చే జీతం మేలుగాదా... సేద్దెం చేసి బతికే రోజులు పొయినాయంట.. ఇప్పుడంతా ఫాక్టరీలు, వుద్దోగాలుఅంట... పట్నం నించి వచ్చే స్కూలు పంతులుకూడా చెప్పాడు..” అన్నాడు గోవిందు ఒకరోజు.

“నిన్ను జూత్తంటేఅప్పుడెప్పుడో నన్ను చూసుకున్నట్టే వుందిరా... అప్పుడు మా నాయనకి ఇట్టేజెప్పినా... చేతి పని కాదు, పొలాన్ని నమ్ముకోడవడం నయమని... ఇప్పుడు నువ్వొచ్చిపొలం కాదు వుద్దోగం నమ్ముకోవాలంటన్నావు... అప్పుడు మా నాయన నాకు ఎదురు చెప్పలా...ఇప్పుడు నేను మాత్రం ఎందుకు జెప్పాల... వచ్చేది నీ తరం... నీ ఇష్టం ప్రకారమేకానీ...” అన్నాడు రాముడు.

ఆ మాట ప్రకారమేపట్నం వెళ్ళి పొలం అమ్మి వచ్చారు తండ్రీ కొడుకులు. వుదయం పొలానికెళ్ళే పని లేదన్నధైర్యం వల్లేమో ఎండపడే దాకా ఇద్దరూ నిద్రపోయారు.

***

భూమికి పొలం అన్నపేరు పోయి ప్లాటు అన్న పేరు వచ్చింది. మెషీన్లు వచ్చి మళ్ళు గట్లు మాయం చేసి కనుచూపుమేరలో వుత్త మట్టి తప్ప ఇంకేమీ కనపడకుండా చేసినరోజు మాత్రం జానకిరాముడు కొంచెంబాధపడ్డాడు. తన చమటలో తడిసిన భూమి ఆ సువిశాల నేలలో ఎక్కడుందో వెతకాలనిపించింది. కానీఆ నేలకి కాపలాగా నిలిచిన మనుషులు వెనక్కి పంపేశారు.

గోవిందు ఇప్పుడువుద్యోగస్తుడు. నాగలి పట్టినడిచిన నేల మీదే బూట్లు వేసుకోని, హెల్మెట్ పెట్టుకోనినడుస్తున్నాడు. నెల నెలా జీతం, సంవత్సరానికి ఒకసారి బోనస్, రెండు జతల బట్టలు,ఇంట్లో ఎవరికైనా సుస్తి చేస్తే ఆసుపత్రి, పిల్లల కోసం ఒక స్కూలు. ఇంతకన్నా ఇంకా ఏంకావాలనుకున్నాడు. జానకిరాముడు కూడా తను ఒకప్పుడు రైతు అన్నసంగతి క్రమంగామర్చిపోయాడు. కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచాయి.

ఆ సంవత్సరం బోనస్తగ్గింది. జీతాలు పెరగలేదు. ఒక జత బట్టలే ఇచ్చారు. సరిగ్గా అప్పుడే ఫాక్టరీలోవర్కర్స్ యూనియన్ పెట్టారు. యూనియన్ ఆఫీసుకి అవతలే ఒక వైన్ షాపు కూడా పెట్టారు.విచిత్రంగా అదే సంవత్సరం జానకిరాముడికి బీపీ, షుగరు వున్నాయని డాక్టరు చెప్పాడు.

“ఏరా గోవిందు...డాక్టర్ దగ్గరకి పోవాల తొందరగా రారా అంటే మూడు రోజుల్నుంచి చూస్తున్నా ఒక్కనాడూరావేందిరా... రోజూ ఆ కల్లుకొట్లో చేరతన్నావంటగదా..” అడిగాడు రాముడు ఒకరోజు.

“అది కల్లుకొట్టుకాదు నాయనా... వైన్ షాపు... మునుపటిలాగా కల్తీ కల్లుకాదు... ప్రపంచకంలో దొరికేమందు సరుకంతా అక్కడే వుంది... అయినా నేను ఎళ్ళేదు అది తాగాడానికి కాదు... మా లీడరుకాశన్న మాటలు ఇనేదానికి..” వివరించాడు గోవిందు.

“ఏం వుంటాయిరారోజు చెప్పుకునే మాటలు... పోసుకోలు కబుర్లు కాకపోతే..” అంటూ తీసిపారేశాడుజానకిరాముడు.

“అట్టా ఏమీతెలుసుకొకే మన బతుకులు ఇట్టా ఏడ్చినాయి... ఎంతసేపు మన కుంపటి మన కోడి అనుకోవడమేగానీ ప్రపంచకంలో జరిగేది ఏమిటో ఎప్పుడైనా తెలుసుకున్నావా?”

“ఏందిరాతెలుసుకునేది?”

“ఏమిటా.. మాకాశన్న చెప్పిండు... మన దేశంలో మూడు ఇప్లవాలు వచ్చినాయంట... మొదటిది హరిత ఇప్లవంఅంటే పంటలకి సంబంధించినది... అప్పుడు పొలమున్నోడే మారాజు... ఆ తరువాత వచ్చింది ఈఫాక్టరీల ఇప్లవం... ఇప్పుడు వుద్దోగం వున్నోడే మారాజు... ఇప్పుడు అసలైన ఇప్లవంవచ్చిందంట... అదేదో గోలగోబలైజేషనో ఏదో... అంటే ప్రపంచకంలో వున్న అన్ని వస్తువులూఇక్కడ దొరుకుతాయంట... మేము ఫాక్టరీలో చేసేవి వేరే వేరే దేశాలకు పోతాయంట...”

“అయితే ఏందిరా...ఇప్పుడేందంట?” అడిగాడు రాముడు తలగోక్కుంటూ.

“ఏందా...ప్రపంచకంలో వుండేవన్నీ మనదేశంలో చవగ్గా అమ్మేస్తున్నారంట... అందుకే మా ఫాక్టరీకిలాభాలు రాక పండగ బోనస్సులు తగ్గిపోతున్నాయి... వుద్యోగాలు కూడా పోయే పరిస్థితివస్తావుందంట...”

ఆ మాట వింటూనేఖంగారు పడ్డాడు జానకిరాముడు.

“నీ వుద్యోగానికిఏం కాదుగదా నాయనా?” అన్నాడు

“అట్టా కాకుండావుండాలనే మా ఫాక్టరీని వేరే జపాను కంపెనీకి అమ్మేస్తున్నారు... ఇంక నించి నేను మనదేశంలో కంపెనీకి వుద్యోగం చెయ్యను... పప.. ఫారిన్ కంపెనీకి వుద్యోగం చేస్తా..”గర్వంగా చెప్పాడు గోవిందు.

జానకిరాముడికికొడుకు చెప్పిన మాటల్లో సగం కూడా అర్థం కాలేదు. అయినా కొడుకు ముఖంలో సంతోషం చూసితను కూడా సన్నగా నవ్వుకొని – “నా బిడ్డని సల్లంగా సూడు సామీ..” అంటూ ఆకాశంలోకిమొక్కాడు.

నెల తిరిగే సరికిఫాక్టరీ పేరు ముందు ఏవో ఇంగ్లీషు పదాలు వచ్చి చేరాయి. ఫాక్టరీ లోపల పరికరాలుమారాయి, కంప్యూటర్లు వచ్చాయి. యంత్రాలు కొత్త కొత్తవి దిగాయి. యంత్రాలంటే మామూలుయంత్రాలు కాదు...ఒక్క స్విచ్ వేస్తేపది మంది చేసే పనిని అవలీలగా చేసేసే అద్భుతాలు. అందుకే వచ్చిన ప్రతి యంత్రానికిప్రతిగా పది మంది వుద్యోగాలు పొయాయి. ఆ పది మంది పేర్లలో గోవిందు పేరు కూడావుంది...!!

“... ఆ కొత్త మెషిన్ల మీద పని చెయ్యాలంటే ఐటీఐచేసుండాలంట... అందుకే తీసేశారు.. ఏం ఫర్లేదు నాన్నా... కాశన్న మాకు అండగావున్నాడు...” చెప్పాడు గోవిందు ఆ రోజు మందు తాగి వచ్చి. అనటానికి అన్నాడే కానీ, ఆమాట మీద వాడికే నమ్మకం లేనట్టు పలికాడు. “రేపటి నుంచి సత్తాగ్రహం చేత్తన్నా...”అంటూ ప్రకటించాడు.

జానకిరాముడుఏడ్చాడు “మా నాయనను పోరు బెట్టి పొలం కొనిపించినా... నువ్వు నన్ను సతాయించి ఆ పొలంఅమ్మించినావు... ఇప్పుడు మళ్ళా మూడు తరాల ఎనక్కి పోయింది కదరా బతుకు..” అన్నాడు.జానకిరాముడి కళ్ళముందు తన తండ్రి బాడిసె పనులు చేసిన చెట్టుకిందే కొడుకుజానకిరాముడు నిరాహారదీక్ష చేస్తున్నట్లు కనిపించి కుప్పకూలి పోయాడు.

(జాగృతి 28 నవంబరు 2011 సంచికలో ప్రచురితం)

చిట్టెమ్మ చివరి కోరిక

2011-12-07T06:00:00.000+05:30

నవ్య 30 నవంబరు 2011 సంచికలో వచ్చిన నా హాస్య కథ.

గుండీలు (అనువాద కథ)

2011-11-29T07:30:00.000+05:30

(సాక్షి ఫ్యామిలీ అనుబంధంలో 17 నవంబరు, 2011న ప్రచురితం)

మంత్రిగారి సమాధి (బహుమతి కథ)

2011-09-18T05:56:00.000+05:30

(స్వప్న మాసపత్రిక జన్మదిన హాస్యకథల పోటీలో మొదటి బహుమతి పొంది, ఆగష్టు 2011 సంచికలో ప్రచురితమైన కథ)

ఇప్పటికి నలభై ఏళ్ళైంది, ఈ స్మశానంలో నేను వుండబట్టి. స్మశానంలో వున్నానంటే నేనేదో శవాన్నో, దయ్యాన్నో అని మీరు అనుకుంటున్నారేమో... స్మశానం అంటే సమాధులు, శవాలు, దయ్యాలే కాకుండా మనుషులు కూడ వుంటారని మీ గుర్తుకు రాకపోవటం ఏమంత ఇసిత్రమేమీ కాదు. మీ తప్పూ కాదు. అయ్యా, నన్ను కాటికాపరి అంటారు. నా బతుకు, జీవితం అంతా శవాలు, సమాధుల్లోనే వుంది. పది మంది మంచి కోరుకోవాల్సిన మానవ పుటక పుట్టినా, ఈ పాడు కడుపుకోసం పది మంది చస్తే బాగుండు అని కోరుకోవాల్సిన బతుకు నాది. ఏం చేస్తాం.. అట్టా పుట్టింఛాడు దేముడు.

సరే, ఇంతా నేను చెప్పొఛ్ఛేదేమిటంటే మొన్న నాలుగు రోజుల క్రితం నా అరవై ఏళ్ళ జీవితంలో చూడని రెండు ఇసిత్రాలు చూశాను నేను. అయ్యి ఎట్టాటివంటే మీ లాంటి పెద్దమనిషికి చెప్పకుండా వుండలేనటువంటివి. నా సంగతి చెప్పనే చెప్పాను కదా.. స్మశానంలో వుండే నాబోటోడికి మాట్టాడుకునేదానికి ఎవడు దొరుకుతాడు? అందుకే మీకు చెప్పుకుంటున్నా..

నాలుగు రోజుల క్రితం తెల్లవారేటప్పటికి చూద్దును కదా స్మశానానికి ఉత్తరం వైపు వున్న గోడ కూలిపోయి వుంది. కూలి పోవడం అంటే కూలిపోవడం కాదు.. ఎవరో జాగర్తగా గడ్డపారతో కొట్టి కూల్చినట్టు ఆ చివర నించి ఈ చివరదాక ఖాళీగా వుంది.

’రాత్రి తెల్లారేసరికి గోడ ఎట్టా కూలిందిరా?’ అని మీరనచ్చు.. ’సరే ఎవడో కూల్చాడనుకో... అప్పుడు నువ్వేం చేస్తున్నావ్?’ అని కూడా మీరు అడగచ్చు. ధర్మప్రభువులు మీరు అడగకపోతే వూర్లొ వున్న పెద్ద మనుషులు అయినా అడుగుతారు. నేనేం సమాధానం చెప్పేది? ఒక వర్షమా, ఒక పిడుగా ఒక భూకంపమా? ఏదీ లేక పాయే...!! రాత్రి నాలుగు గుటకలు సారా తాగిన మాట నిజమే కానీ, ఆ విషయం నేనే ఎట్టా చెప్పేది. నేను చెప్పినా చెప్పక పోయినా, ’తాగి తొంగున్నావట్రా?’ అని అడగకుండా వుంటారా అని అనుమానం వచ్చేసింది. ’తాగుబోతోడివి నువ్వు ఈడ వుండద్దు ఫో’ అంటారేమో అని భయపడ్డాను. కానీ అదేందో ఇచిత్రం. ఒక్క పెద్దమనిషీ ఆ విషయమే అడగలేదు. అటు దిక్కుకు వచ్చినా ఆ గొడ ఎంక చిత్రంగా చూడనైనా చూడలేదు. అదేం ఇచిత్రమో నాకర్థంకాలా..!!

అదట్టా వుండనీయండి.. అసలు గోడ కూలగొట్టినోళ్ళు లోపలికి జొరబడి ఏం చేశారు అనేది ఇంకో ప్రశ్న. ఏ సమాధినో తొవ్వి లోపల శవాన్ని ఎత్తుకెళ్ళారా? ఎత్తుకెళ్ళి మాత్రం ఏం చేస్తారు? బయట తిరిగే జనాలమాదిరి శవాలు ఏడువారాల నగలు, పర్సులో డబ్బులు పెట్టుకోని తొంగోరు కదా? వున్న గుడ్డలు కూడా చివికి చివికి చిరుగులు పట్టి వుంటాయి. ఇంక శవాన్ని తీసుకెళ్ళి ఏ చేతబడులో, మాంత్రికం పనులో చేశారేమో అని అనుకుందామంటే ఇంత వరకు అట్టాటివి ఇనటమే కానీ, చూసింది లేదు. మా అయ్య చెప్పేవాడు, అఘొరాలు, తాంత్రికులు స్మశానాల్లో, శవాలదగ్గర పూజలు చేత్తంటారని. పుట్టి బట్టకట్టిన తర్వాత ఇంత వరకు అట్టాంటాళ్ళని చూసినట్టు గమనమే లేదు. ఎందుకైనా మంచిదని సమాధి సమాధి తవిడి తవిడి చూసినా... గుట్ట గుట్ట తట్టి తట్టి వెతికినా.. ఏడా అట్టాటి జాడ అగపడలేదు.

ఇంక ఆ రేతిరి ఎందుకైనా మంచిదని చుక్కేసుకోకుండా అట్టాగే కూచోని ఏం జరగతదా అని ఆత్రంగా చూస్తా వున్నా. అప్పుడే నేను జెప్పిన రెండో ఇచిత్రం నా కళ్ళబడింది.

ఎవడో మనిషి.. కూలిపోయిన ఉత్తరం గోడ కొసాన వున్న నల్లరాయి సమాధి మీద కూర్చోని వున్నట్టు గోచరమైంది. దయ్యమో భూతమో అయ్యుంటుందని నాకనిపించలేదు. ఎందుకంటారేమే.. మూడు తరాలుగా ఈ పని చేస్తా వున్నాము. మా తాత గాని అయ్యగాని దయ్యాలు వుండాయా లేదా అనే మాట ఇలావరిగ్గా ఎప్పుడూ చెప్పనే లేదు. “కోరికలు తీరకపోతే దయ్యమై పుడతార్రా” అన్నాడు నాయన ఒకసారి కల్లుతాగి. అయితే “నువ్వు జూసినావా నాయనా” అంటే “ఒక్కటి గూడా చూల్నే” దన్నాడు. - “అందరూ కోరికలు తీరాకే చస్తన్నారు గావాల్న” అనుకోని నేను గమ్మునే వుండిపోయినా. ఇంక అట్టాటప్పుడు ఆ ఆలోచన నాకెట్టా వస్తాది?

“ఎవుర్రా అదీ..” అని అరిచినా. సమాధానం రాలా.. “ఎవురంటే పలకేందిరా..” అన్న ఇంకా గట్టిగా. ఆ మనిసి ఎవుడో గాని, విన్నా ఇననట్టే అటు తిరిగి అట్టాగే కూర్చోనున్నాడు. కనీసమంటే తల కూడా తిప్పలా. చేతి కర్ర అందుకోని, టార్చిలైటు వేసుకుంటా ఆ చివరికంట పొయినా. “ఎవర్రా.. ఎవరూ..” అని అంటూనే వెళ్ళా గాని సమాధానం మటికి రాలా. దగ్గరకి పోయి ఆ మినిషిమీద లైటు వేశా. ఏభై ఏళ్ళ పెద్దాయన, ముఖంలో దిగులుతో కూర్చోని వున్నాడు.

“ఎవరు బాబయ్యా.. పిలత్తంటే పలకరేంది..” అన్నా. ఆయన తలెత్తి చిన్నంగా చెప్పాడు.

“నేనెవరో చెప్తా గానీ.. భయపడకూడదు..” అన్నాడు.

“నా స్మశానంలో నాకు భయమేంది.. ఏం చెప్తావో చెప్పు...” అన్నాను కోపంగా.

“నేను.. దయ్యాన్ని.. ఇదుగో ఇదే నా సమాధి..” అన్నాడు నల్లరాయి సమాధి చూపిస్తూ. నమ్మాల్నా లేదా అని చానా సేపు ఆలోచించినా.

“నేను చెప్పేది నిజం.. నేను నాలుగు నెలల క్రితం చచ్చిపోయిన మినిష్టర్ పాపయ్యని” అన్నాడు నల్లరాయి మీద చెక్కిన అచ్చరాలు చూపిస్తూ. అక్కడేమి రాసుందో తెలియదు కానీ, నాలుగు నెలల క్రితం ఎవరో మినిష్టర్ గారు సచ్చి మా స్మశానానికి వచ్చింది మాత్రం నిజమే. ఆ యాళ ఒకటే జనం... తొక్కుకుంటూ తోసుకుంటూ అంతా ఆగం ఆగం జేసినారు. నాలుగైదు గుట్టల్ని తొక్కి పాడు జేస్తే మళ్ళీ సరి జెయ్యడానికి నాకు రెండు రోజులు పట్టింది. అయితే అందరూ తలా అంత ఇవ్వడంతో వారం పనిజేస్తే వచ్చే డబ్బులు ఒక్కరోజే వచ్చినాయి.

“భలేటోడివేనయ్యా.. మినిస్టేరునంటావు.. అంత డబ్బులు వుండాయి కదా నీ కాడ.. ఇంకా తీరని కోరికలుండాయా.. ఇట్టాగ దయ్యమై వచ్చావు..” అనడిగా. నేను భయపడకుండా నిలబడేసరికి ఆ మినిస్టేరు దయ్యం గారికి ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆ మాటే చెప్పి అన్నాడు –

“నాలుగు నెలల నించి ప్రశాంతంగానే వున్నా.. నిన్న రాత్రే మెలుకువ వచ్చింది.. ఎవరో నా పక్కనే ఖణ ఖణా మని కొడుతున్నట్టు అనిపిస్తే లేచి కూర్చున్నా... పక్కన చూస్తే ఇదుగో ఈ గోడ పడగొడతా వున్నారు..” చెప్పాడు.

“ఇదేం ఇచిత్రం.. సచ్చినోడికి కూడా ఇనపడేట్టు కొడితే.. వూరకే మందు కొట్టి పడుకున్నానే... నాకెట్టా ఇనపళ్ళేదు.” అన్నాను నేను.

“ఇనపడకపోతే ఏమైంది.. ఇప్పుడు కళ్ళ ముందే కనపడుతోంది కదా..” అన్నాడు.

“సరే సామీ.. ప్రాణమన్నాక పోకుండా వుంటదా గోడన్నాక పడకుండా వుంటదా.. దానికి నువ్వేమిటికి ఇదైపోతున్నావు..” అన్నాను నేను.

“ఈ గోడ పడిపోలేదు.. కూల్చారు.. చూడు గోడ కొట్టేసిన తరువాత ఇటుక, మట్టి కూడా మిగలకుండా ఎత్తుకెళ్ళారు..” చెప్పాడాయన.

“అవును సామి.. నాగ్గూడా ఇట్టాటి అనుమానమే వచ్చింది.. అయితే ఇట్టాగ స్మశానం గోడ కూల్చేటికి ఎవరికి అవసరం వుండాది.. అదే అర్థంకాకుండా వుండాదే..” అన్నాను ఆలోచిస్తా..

“అవన్నీ చెప్తాను కానీ, నాకో సహాయం చేసి పెడతావా..?” అడిగాడు.

“అట్టాగే సామీ.. అయినా నీ అంత పెద్దాయనకి నేను జేసి పెట్టేదేముంటాది..” అన్నాను పక్కనే కూర్చుంటూ.

“నేను బతికుంటే, పదవిలో వుంటే ఇవన్నీ ఒక్క లెక్కలో తీర్చేసేవాణ్ణి.. అందుకే నువ్వే సాయం చెయ్యాలి..” అన్నాడు.

“అట్టాగే అన్జెప్తున్నా గదా.. అదేందో చెప్పు సామీ..”

“ఏం లేదు.. ఇక్కడ గోడ కూలిపోయిన విషయం నువ్వు వెళ్ళి వూర్లో పెద్ద మనుషులందరికి చెప్పాలి..” హడావిడిగా చెప్పేడయన.

“నాను జెప్పేదేంది సామీ.. పెద్దమడుషులంతా రోజూ ఇదే దిక్కు తిరగతావుంటారు.. అందరూ చూశారు.. ఇంగ నేను పోయి జెప్పేదేంది..??” అనడిగా బీడీ ముట్టించుకుంటూ. దయ్యాలకు నిప్పు చూస్తే భయమని మా నాయనమ్మ అనేది. మినిస్టరు దయ్యానికి ఆ పట్టింపు లేనట్లుంది, ఆయన మాత్రం తన ధోరణిలో చెప్పుకుంటా పోతన్నాడు –

“తెలిసినా ఎవ్వరూ వచ్చి నిన్నడగలేదా..?”

“లేదు.. సామీ అదే ఇచిత్రంగా వుంది..”

“ఇందులో ఇచిత్రం ఏముంది.. అందరికి అంది వుంటాయి..”

“ఏం అందాయి సామీ..”

“డబ్బులు రా డబ్బులు.. నీకర్థం కాదులే.. మీడియా.. మీడియాని పిలిచి..”

“ఏంటి దొరా? వీడియోనా..”

“వీడియోకాదురా.. మీడియా.. పేపరు వాళ్ళు, టీవీ.. వాళ్లని కలువు.. ఇట్లా గోడ కూలిందని పేపర్లో, టీవీలో వ్రాయించు..” ఆవేశంగా అరిచాడు.

“ఇంత సిన్న ఇశయానికి పేపర్లో ఎందుకు సామీ..” అన్నాను నేను చప్పరిస్తూ.

“ఇది చిన్న విషయం కాదురా.. ఈ గోడని ఎందుకు కూల్చారో తెలుసా? ఈ స్మశానాన్ని కబ్జా చేస్తున్నారు.. నిన్న గోడ అయ్యింది.. రేపెప్పుడో నా సమాధి కూలుస్తారు రా.. నాకు మిగిలింది ఈ కాస్త స్థలమే.. అది కూడ లేకపోతే ఏ చెట్టుకో వేలాడాలి.. నీకు పుణ్యముంటుంది.. ఎలాగైనా ఆపించరా..” అంటూ ఏడ్చేసినంత పని చేసిందా మినిస్టేరు దయ్యం.

“అయ్యా. తవరు చెప్పింది ఇంటే వూరక భయపడుతున్నారని అనిపిస్తంది.. అట్టాటిది ఏమి లేదు..”

“నీకు తెలుసా నాకు తెలుసా.. ఆ వచ్చిన వాళ్ళని చూశావా నువ్వు.. వాళ్ళంతా నా దగ్గర పని చేసినోళ్ళే.. వాళ్ళు చేసే పనేమిటో, ఎలా చేస్తారో నాకు బాగా తెలుసు.. నా మాట విను.. నా సమాధిని కాపాడు..” దణ్ణం పెట్టి మాయమయ్యాడు ఆ దయ్యం సామి..

అయ్యా అదీ కథ.. నేను ఈ విషయం ఏ పెద్దోళ్ళకి జెప్పినా వినీ వినట్టు వూరుకుంటున్నారు. నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అంటున్నారు. వూర్లో ఎవరికి చెప్పినా నవ్వుకోని, ఆ మినిస్టేరుకి బాగా శాస్తి జరిగిందని అంటున్నారు. తవరేమన్నా ఆయన సమాధి కాపాడేదానికి ఏమన్నా చేస్తారా..??

***

బహిష్కృత (కథ)

2011-08-01T08:00:00.000+05:30

ఆ రాత్రి చంద్రుడు ఏ నక్షత్రంతో సరసమాడుతున్నాడో తెలియకుండా వుండాలనేమో నల్లమేఘాల దుప్పటి కప్పుకున్నాడు. నిండా పదిహేనేళ్ళు లేని ఇద్దరు పసివాళ్ళు లల్లాయి పాటలు పాడుకుంటూ రైలు పట్టాల వెంటే నడుస్తున్నారు. వాళ్ళిద్దరి భుజాన చెరో గోనెసంచి వూగుతున్నాయి. అక్కడక్కడా మిణుగురు పురుగులు మినహాయించి మరే వెలుగూ లేదక్కడ. దూరంగా ఏదో పల్లెటూరి స్టేషన్‌లో దీపస్థంభాలు మిణుకు మిణుకు మంటున్నాయి.

ఇద్దరూ కళ్ళు చిన్నవిగా చేసి ఆ చీకటిలో కనపడే కాగితాల కోసం వెదుకుతున్నారు. రాత్రికి ఆ ష్టేషన్ చేరి, కాగితాలు సర్దుకోని, మర్నాడు అమ్ముకోవాలని వాళ్ళ ఆలోచన.

"వురేయ్.. ఇక్కడేదో వుసిళ్ళ పుట్ట పగిలినాదిరోయ్.. టేషన్‌లో లైట్ల కాడ చేరుకోని వుంటాయి. బేగి బోయి ఏరుకుంటే రేపొద్దునకి కూరజేసుకోవచ్చు.." అన్నాడు ఇద్దరిలో పెద్దవాడు.

"అవున్రోయ్.. సానా కాలమైంది..” అంటూ దూరంగా దూసుకువస్తున్న వెలుగుని చూసి చిన్నవాడు గట్టిగా అరిచాడు “పక్కకురారోయ్ బండొత్తాంది.. హౌరానేమో"

ఇద్దరూ పట్టాలకి ఇవతలి వైపుకు వచ్చి నిలబడ్డారు. బండి క్షణాల్లో దూసుకుంటూ వచ్చింది. ఒకడు ఆ బండి వెలుగులో ఏమైనా కాగితాలు కనపడతాయేమోనని చూస్తున్నాడు. మరొకడు బండిలోనుంచి పడే ప్లాస్టిక్ కప్పులు, సగం తిన్న భోజనం ప్యాకెట్లకోసం కిటికీల వెంట చూపును పరుగెత్తిస్తున్నాడు. ఎవరో విసిరేసిన సిగిరెట్టు తాలూకు నిప్పు చిన్నవాడి చేతిమీద పడి చురుక్కుమనిపించింది.

"నీయమ్మ.. ఎదవలు కళ్ళు మూసుకోనుంటారేమో.." అన్నాడు, ఒక రాయి తీసి వెళ్ళిపోయిన రైలు వైపు విసురుతూ...!!

సరిగ్గా అప్పుడే గార్డు ఇస్తున్న సిగ్నల్ లైటు వెలుగులో కనపడిందొక పెద్ద ప్లాస్టిక్ సంచి. ఇద్దరూ ఒకేసారి - "వురేయ్ సూసావా?" అన్నారు. అది బండిలోనించి పడింది కాదు.. అంతకు ముందే అక్కడ వుంది. ఇందాక చీకట్లో కనపడలేదు కానీ, పెద్ద సంచినే. ఇద్దరూ ఒక్కసారి ఆ కనిపించిన కాగితం వైపు పరిగెత్తారు. ఆ పరుగులోనే పెద్దవాడు రాళ్ళు తట్టుకోని కింద పడ్డాడు. అప్రయత్నంగా వాడి నోటినుంచి ఒక బూతుమాట జారింది. మళ్ళీ లేచి పరుగెత్తాడు.

ఎవరి చెయ్యి ముందు పడితే ఆ సంచీ వాళ్ళదౌతుందని ఇద్దరికీ తెలుసు కాబట్టి పోటాపోటీగా పరుగెత్తి, ఇద్దరూ ఒకే సారి ఆ సంచి మీద చెయ్యి వెయ్యబోయారు. వున్నట్టుండి ఆ ప్లాస్టిక్ కాగితాల కట్టలోనించి వినపడింది - ఒక పసిపాప కేక.

***

వాళ్ళిద్దరూ ఎంతసేపు పరిగెత్తారో తెలియదుకాని రొప్పుతూ ఆ చిన్న స్టేషన్ చేరుకున్నారు. పాలిథీన్ కవర్ల కట్టలో పసిపాప 'దొరకగానే' ఎం చెయ్యాలో పాలుపోలేదిద్దరికి..! క్షణం పాటు శిలల్లా వుండిపోయారు..! ఆ పాపను కదిలించాలంటే ఇద్దరికీ భయమేసింది..! ఇదేమి పట్టని పసికందు మొండిగా ఏడుస్తూనే వుంది.

"వురేయ్.. మనం పాపని తీసుకోని బోయి టేషను మాస్టారికి చెప్దామురా.. పట్టాలకాడ వుండాదికద ఆయనే జూసుకుంటడు.." అన్నాడు పెద్దవాడు వణుకుతున్న గొంతుతో. ఆ భయంలో, అయోమయంలో తమతో తెచ్చుకున్న సంచీలను అక్కడే వదిలేసి పాపతో సహా పరుగులందుకున్నారు.

స్టేషను ప్రాంతమంత నిర్మానుష్యంగా వుంది. రాత్రిపూట నడిచే రైళ్ళేవి అక్కడ ఆగని కారణంగా మనుషుల జాడేమీ కనపడలేదు. స్టేషను మాస్టరు గది తలుపేసి తాళం వేసి వుంది.

"ఏం చేద్దాం రా" అన్నాడు చిన్నవాడు.

అవతలి ప్లాట్‌ఫారం మీద ట్యూబ్‌లైటొకటి వెలగడంలేదు. ఎవరో వుద్దేశ్యపూర్వకంగానే ఆ ట్యూబ్‌లైటు పగలగొట్టినట్టు కింద పడి వున్న తెల్లటి పెంకులు చీకట్లో మెరుస్తూ సాక్షం ఇస్తున్నాయి. అక్కడే ఎవరివో ఇద్దరి ఆకారాలు కదులుతూ కనబడ్డాయి. ఒక ఆడ, ఒక మగ..!! అట్లాటివి అక్కడ కనపడటం సాధారణం కావటంతో వాళ్ళిద్దరూ ముందుకెళ్ళబోయారు. ఇంతలో అక్కడినించి మాటలు వినిపించాయి -

"నా మాట ఇనయే.. నీకు కుక్క గరిచింది గదా.. అందుకని మందేద్దామని వచ్చా.. ఏదీ సూపించు" మగ గొంతు అన్నది.

"రేయ్.. నాకు మందొద్దు.. ఏమొద్దు ఫో.." అంటోంది ఆడగొంతు.

పిల్లలిద్దరూ అక్కడే ఆగిపోయారు. ఎప్పుడూ ఆ స్టేషన్‌కు వచ్చేవాళ్ళు కావడంతో ఆ గొంతులు వాళ్ళు గుర్తుపట్టారు. మగ గొంతు ఆ స్టేషను పోర్టరుది. ఆడగొంతు ఆ వూర్లో తిరిగే పిచ్చిదానిది.

పిచ్చిది చూడటానికి అసహ్యంగా వుంటుంది. ఎవరితో మాట్లాడదు.. ఎవరైనా మాట్లాడితే పిచ్చి పిచ్చిగా సమాధానమిస్తుంది, లేకపోతే రక్కడానికో, కొరకడానికో మీదకొస్తుంది.

"అట్లాంటిదాన్ని పోర్టరుబాబు.. ఛీ.." ఆ ఆలోచన రాగానే ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. పెద్దవాడు ముందుగా తేరుకున్నాడు.

"వురేయ్.. స్టేషన్ మాస్టరుగారు పక్కన పాడుబడ్డ క్వాటర్స్ దగ్గర గదిలో దూరుంటార్రా.. పోయి సూసొత్తావా" అన్నాడు పెద్దాడు.

చిన్నాడు పాపని పెద్దాడి చేతికిచ్చి క్వాటర్స్ వైపు పరుగెత్తాడు.. వాళ్ళు వూహించింది నిజమే. ఎప్పుడూ తాళం వేసుండే ఆ గది తాళం తీసుంది. 'దబ దబ' మని తలుపులు బాదాడు..!

"ఎవడ్రా..!" కేక వినిపించింది వెంటనే.

"మాస్టారు..! మాస్టారు..!! పట్టాల మీద సంటిపాప దొరికిందయ్యా" అరిచాడు. ఎలాంటి సమాధానం రాలేదు. కొంచెం సేపటికి తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. ఎర్రటికళ్ళతో, లుంగీ సద్దుకుంటూ స్టేషన్ మాస్టరు బయటకి వచ్చాడు.

"ఏందిరా ఎదవగోల..?" అన్నడు. 'ఆ వేళ'లో వచ్చి పిలిచినందుకు చాలా కోపం వచ్చిందతనికి.

"పట్టాల పక్కన ఒక పాపాయి దొరికింది మాస్టారు..” చెప్పాడు చిన్నాడు.

"బతుకుందా? చచ్చిందా??" అడిగాడతను నిర్లక్షంగా సిగిరెట్ వెలిగిస్తూ. ఆ మాట ఆ పసివాడి గుండెల్లోకి ఎంతగా దూసుకెళ్ళిందటే "బ్రతికేవుందయ్యా" అనడానికి వాడి కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.

"సరే పద..." అన్నాడు అతను. ముందు పిల్లాడు నడుస్తుంటే ఆ వెనకే సిగరెట్ కాలుస్తూ మాస్టరు కదిలాడు. వాళ్ళ వెనకే, పాడుపడ్డ క్వాటర్స్ లో నుంచి బయటి వెళ్ళిన వ్యక్తి తాలూకు గాజుల చప్పుడు వినపడ్డా చిన్నాడు పట్టించుకోలేదు.

ఆ ఇద్దరు పెద్దవాడి దగ్గరకు వచ్చే సరికి పసిపాప ఏడ్చి ఏడ్చి సొమ్మసిల్లి పడిపోయింది. బ్రతికుందో లేదో పరీక్షించి స్టేషన్ మాస్టరు "బతికే వుందిరా..” అన్నాడు. పిల్లని చూసిన తరువాత స్టేషన్ మాస్టర్ లో ఇదివరకటి నిర్లక్ష్యం, నిద్రమత్తు చిత్రంగా మాయమయ్యాయి. అయితే వాటి స్థానంలో విసుగు మొదలైంది.

“ఇదెక్కడ దొరికిందిరా... ఖర్మ.. నా డ్యూటిలోనే ఇట్టాజరగలా.. సరే మీరిక్కడే కాపాలకాస్తుండండి. నేనెళ్ళి పోలీసులకు ఫోన్ చేసి వస్తాను..! జాగర్తరోయ్" అంటూ స్టేషన్ లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు.

ఇద్దరూ పసిపాపకి చెరొకవైపు కూర్చున్నారు. పెద్దవాడు ముందుకు వంగి ఆ పాప వైపు చూడబోయి నోటి చివరిదాకా వచ్చిన కేకను తొక్కిపట్టాడు. ప్లాస్టిక్ కవర్ మీద నెమ్మదిగా పాకుతోందొక తేలు..! బహుశా పట్టాల పక్కన పడి వున్నప్పుడు ఆ కవర్లలో దూరి వుంటుందది. ఇలాంటివన్నీ అలవాటైన వాడు కావడంతో చటుక్కున దాన్ని పట్టి దూరంగా విసిరేశాడు.

ఆ చప్పుడుకి స్పృహ వచ్చిందేమో ఆ పాప మళ్ళీ ఏడుపు మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరు పిల్లలకి ఏమి చెయ్యాలో తెలియలేదు. చెయ్యి మీదేసి చిన్నగా కొట్టసాగారు..! ఆ పసికందు ఇంకా ఏడ్చింది.. ఎడుస్తూనే వుంది.. ఏడ్చి ఏడ్చి ఓపిక లేకనేమో కొద్దిగా ఆగిపోయి స్పృహతప్పింది. అప్పుడప్పుడు రైళ్ళు వేగంగా స్టేషన్ దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నాయి. ఆ అదురుకి పాప చిన్నగా కదులుతోంది.

ఒక అరగంటకి రైల్వే పోలిసు ఒకాయన వచ్చాడు. వస్తూనే స్టేషన్ మాస్టరు గదిలోకి వెళ్ళి వివరాలు తెలుసుకున్నాడు.

"ఎవతో బలిసింది కని పడేసుంటుంది. దొంగముండలకు వేరే పనేముంది. కొవ్వెక్కి తిరగడం, కని పారెయ్యడం" అంటూ బయటికి వచ్చాడు పోలీసు.

బయట వున్న పిల్లలకి ఏం చెయ్యాలో పాలుపోవడం లేదు. బయటికి వస్తున్న పోలీసుకి ఎదురు పరిగెత్తాడు చిన్నాడు.

"అయ్యా బేగి రండయ్యా.. పాప పలకడంలేదు." అన్నాడు దాదాపు ఏడుస్తూ.

"వస్తన్నాకదరా... ఏంటీ నీ గోల..”

“సిన్న పిల్ల బాబూ... కదలకండా పడివుంది.. మీరు తొందరగా రండి..”

“అంటే ఏందిరా.. నేను జెయ్యాల్సిన పని కూడా నువ్వే చెప్తావా? నన్నే చెయ్యమంటావా?” అన్నాడు ఇన్స్ పెక్టర్ నిర్లక్ష్యంగా.

"సర్లే పదవయ్యా.. ఎంతైనా పసిపిల్ల.. " అన్నాడు స్టేషన్ మాష్టర్ ముందుకి నడుస్తూ. అంతలోనే రెండో పిల్లాడు పాపని ఎత్తుకోని ఎదురొచ్చాడు.

"ఏందిర ఇట్టొచ్చినావ్?" చిన్నాడు అడిగాడు.

"పిల్ల.. సచ్చిపోయినట్టుందిరా.." చెప్పాడు వాడు.

"హారినీ.. పోయిందీ.. శవ జాగారం తప్పదన్నమాట" స్టేషన్ మాష్టర్ అన్నాడు.

పోలీసు మొబైల్ తీసి ఎవరికో ఫోన్ చేస్తున్నాడు.

చిన్నాడు అలాగే నిలబడిపోయాడు. "పి..ల్ల - స..చ్చి.. పో.. యిం.. ది.." అంటున్నాడు గొణిగినట్టు. ఒక్కసారిగా కూలబడిపోయాడు.

వాడి గుండెల్లోంచి ఏడుపు తన్నుకొచ్చింది.

***

తెల్లవారింది..!!

పాపను ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో మార్చురికీ తరలించారు.

ఒకరిద్దరు ప్రస్ వాళ్ళు వివరాలు వ్రాసుకున్నారు.

చిన్నవాడు ఇంకా ఏడుస్తూనే వున్నాడు.

"వురేయ్ ఎందుకురా ఏడుత్తావ్..? ఊరుకోరా?" పెద్దోడు సముదాయించాలని చూశాడు.

"ఎట్టా వూరుకోన్రా? ఈ పెద్దోళ్ళిద్దరూ తాత్సారం చేసి సంపినారు కదరా.. అసలు మనమే ఎత్తుకుపోతే ఎట్టో బతికేదిగదరా.." అన్నాడు.

"ఏట్టా బతికేదిరా? చెత్త కుప్పల్లో కాగితాలేరుకోనా? లేపోతే బిచ్చాలు లాగా అడుక్కోనా? బండిలో పాటలు పాడుకోనా? వద్దురా.. ఇట్టాగ బతికేకన్నా చావడం మంచిది గాదా? పోనీరా.. !" అన్నాడు పెద్దవాడు ఏడుస్తూనే.

***

ఇదంతా జరిగి ఒక సంవత్సరం తరువాత ఆ స్టేషన్ లో తిరిగే పిచ్చిది ఎక్కడో ఓ పసి బిడ్డని కనింది. అప్పుడే పుట్టిన ఆ బిడ్డని ఏం చెయ్యాలో ఆ పిచ్చిదానికి అర్థం కాలేదు. అందుకే ఆ పిల్లాణ్ణి గుడ్డపేలికల్లో చుట్టి పక్కవూరి చెత్తకుప్పలో వదిలేసి తన దారేదో చూసుకుంది. ఆ పసికందు మాత్రం ఇదంతా తెలియక ఏడుస్తూనే వుంది.

***

(అంతర్జాల పత్రిక హంసిని ఉగాది ఉత్తమ కథానికల పోటీ (2011) లో ప్రశంసా పత్రం పొంది, జులై సంచికలో ప్రచురితం)

స్వప్న హాస్య కథల పోటీలో నా కథకి బహుమతి

2011-07-29T11:56:00.000+05:30

స్వప్న మాసపత్రిక జన్మదినసంచిక హాస్య కథలపోటీ ఫలితాలు ఆగస్టు సంచికలో ప్రకటించారు.అందులో నా కథ “మంత్రిగారి సమాధి” కి మొదటి బహుమతి (పి.ఎస్.ఆర్. కృష్ణమూర్తిపురస్కారం) లభించింది. కథ చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్తారు కదూ..!!

హంసినిలో నా కథ

2011-07-03T09:37:00.000+05:30

గతంలో హంసిని అంతర్జాల పత్రిక నిర్వహించిన ఉగాది కథలపోటీలో ప్రశంసా పత్రానికి ఎన్నికైన నా కథ "బహిష్కృత" ఈ మాసం ప్రకటించారు. ఆ కథకి లింకు ఇక్కడ.

ఈ కథ దాదాపు దశాబ్దం క్రితం అప్పట్లో జరిగిన ఒక వాస్తవ సంఘటన ఆధారంగా వ్రాసాను. చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి..!!

వాడు – మసాలా దోశ

2011-06-03T19:46:00.000+05:30

“ఏం కావాలి..?” అడిగాడు అతను. అతను అంటే ఖాసిం. బలంగా దిట్టంగా వుంటాడు. హైవే పక్కనే వున్న ఆ చిన్న హోటల్లో సర్వర్.

“నా దగ్గర డబ్బుల్లేవు” అన్నాడు వాడు. వాడి పేరేంటో తెలియదు. అందరు చిన్నా అంటారు. పదకొండు పన్నెండేళ్ళు వుంటాయేమో వాడికి.

“నీ డబ్బులు సంగతి నేను అడిగానా? ఏం కావాలొ చెప్పు” అన్నాడు ఖాసిం కోపంగా. అతని కళ్ళలోకి చూస్తే నిజంగా పెట్టడానికే అడుగుతున్నాడా అని అనుమానం వచ్చింది వాడికి.

“మసాలా దోశ” అన్నాడు చిన్నగా, భయంగా.

“మసాలా..??” అన్నాడు ఖాసిం వ్యంగ్యంగా. “నీ మొహానికి మసాలా దోశ కావాలా?” అన్నట్లు వుంది అతని ముఖం. ఆ పిల్లాడు మాత్రం అదేమి పట్టించుకోలేదు.

దాదాపు మూడు నెలలనించి అడుగుతూనే వున్నాడు మసాలాదోశ కావాలని. ఎప్పుడూ ఇడ్లీ ఉప్మా పెట్టడమేకానీ, ఇలా అడిగి పెట్టిందే లేదు. ఇంతకు ముందు కూడా రెండు ఇడ్లీలు ఇచ్చి తినమన్నారు. అవి తిని ఒక్క మసాలాదోశ వేసి పెట్టమని వంటమాస్టర్ గోవిందుని అడిగితే వాడు తిడుతూవున్నాడు. ఇంతలోనే ఖాసిం వచ్చి బలవంతంగా లాక్కొచ్చి కుర్చీలో కూర్చోపెట్టాడు.

“నిజంగానే ఇస్తాడా.. లేకపోతే లోపలికి తీసుకెళ్ళి కొడతాడా?” అని అనుమానం వచ్చింది వాడికి. తలెత్తి కౌంటర్ దగ్గర కూర్చోని వున్నఓనర్ వైపు చూశాడు. అతనూ ఇటే చూస్తున్నాడు. ఆ చూపు కూడా ఒక రకంగా వుంది. చిన్నాకి ఇంకా భయం ఎక్కువైంది. మసాలాదోశ ఎందుకడిగానా అని తనని తానే తిట్టుకున్నాడు.

సర్రున చప్పుడు చేస్తూ ప్లేటు అందులో మసాలాదోశ టేబుల్ ఆ చివర నించి వచ్చి వాడి ముందు ఆగింది. ప్లేటు గుండ్రంగా తిరుగుతోంది. తల ఎత్తితే ఎదురుగా ఖాసిం తినమన్నట్టు సైగ చేశాడు. తినమంటున్నాడా లేకపోతే తింటే చంపేస్తా అంటున్నాడో అర్థంకావటంలేదు వాడికి. మళ్ళీ దోశ వైపు చూశాడు. మధ్యలో ఎత్తుగా వున్న చోట వత్తి చూశాడు. మెత్తగా వుంది.

“నిజంగానే మసాలా దోశ..” అనుకున్నాడు. వాడి ముఖం ఆనందంతో విప్పారింది. పక్కనే రెండు రకాల చట్నీలు చూస్తే వాడికి ఆవురావురనిపించింది. మధ్యలో ముక్క తుంచి మసాలాతో సహా తీసుకోని చట్నీ అద్దుకోని నోట్లో పెట్టుకున్నాడు.

అప్పుడు చూశాడు చుట్టూ.. ఆ హోటల్‍లో పని చేసే వాళ్ళంతా ఏదో హడావిడిలో వున్నారు. అయినా అందరూ వాణ్ణే చూస్తున్నారు. ఒక్కసారిగా గుండె ఝల్లుమంది.

“ఏమైంది వీళ్ళందరికి? మసాలా దోశ తినడం ఏదో పెద్ద తప్పైనట్లు ఎందుకు చూస్తున్నారు? తినకూడదా? ఇప్పుడు తినేశానే.. నన్ను ఏం చేస్తారో..??” భయం భయంగా అందరి వైపు చూస్తున్నాడు. ఖాసిం మళ్ళీ దగ్గరకు వచ్చాడు. ఖాళీ గ్లాసులో మంచినీళ్ళు పోసి – “తినూ..” అన్నాడు.

చిన్నా ఉలిక్కిపడి ప్లేట్‍లో చెయ్యిపెట్టాడు.. తినబుద్ధి కావటంలేదు...! తినక తప్పేట్టు లేదు..!! ఖాసిం అక్కడే నిలబడ్డాడు. ఇంకొక ముక్క తుంచి నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. ఖాసిం మరో టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్ళిపోయాడు.

హోటల్లో ఏం జరుగుతోందో అర్థంకావటంలేదు చిన్నాకి. ఎవరివో రెండు కార్లు వచ్చి ఆగాయాయి. నలుగురు మనుషులు దిగారు. ఓనర్ కుర్చీలోంచి దిగి ఎదురెళ్ళి వాళ్ళని రిసీవ్ చేసుకున్నాడు. అతను అలా ఎదురెళ్ళడం ఎప్పుడూ చూడలేదు చిన్నా. వాళ్ళు వడివడిగా లోపలికి వచ్చేసి చుట్టూ కలియచూశారు. వాళ్ళలో ఒకరు నేరుగా వంటమాస్టర్ దగ్గరకి వెళ్ళి ఏదో మాట్లాడాడు. ఇక్కడ మిగిలిన ఇద్దరూ ఓనర్‍తో మాట్లాడుతున్నారు. చాలా సేపు అలా మాట్లాడుతూనే వున్నారు.

దోశ అయిపోయింది. లేచి వెళ్ళబోతుంటే ఖాసిం వచ్చి నిలబడ్డాడు. చిన్నా ఖాసిం వైపు చూడగానే అతను – “ఒక బూస్ట్” అంటూ అరిచాడు. “నాకు బూస్ట్ వద్దు..” అనబోయాడు చిన్నా. ఖాసిం అతనికి ఆవకాశం ఇవ్వకుండా వెళ్ళిపోయాడు.

కార్లలో వచ్చినవాళ్ళు అక్కడే కూర్చోని టిఫిన్ చేస్తున్నారు. చిన్నా బూస్ట్ తాగి, లేవాలా వద్దా అని సంశయిస్తూ అక్కడే కూర్చోని వుండిపోయాడు.

టిఫిన్‍లు కాఫీలు అయ్యాక వచ్చిన వాళ్ళు మళ్ళీ అదే కార్లో వెళ్ళిపోయారు. ఖాసిం ఓనర్ దగ్గరకు వెళ్ళి అడిగాడు –

“ఎవరు సార్..” అని.

“చైల్డ్ లేబర్ డిపార్ట్మెంటు... ముందే తెలిసింది కాబట్టి సరిపోయింది..” అని చిన్నా వైపు తిరిగి – “ఏరా.. అయిపోయిందా.. ఫో.. లోపలికి తగలడు... ఆ కప్పులు, ప్లేట్లు త్వరగా కడుగు..” అరిచాడు. చిన్న ఒక్క ఉదుటున లేచి లోపలికి పరిగెత్తాడు.

“వచ్చినోళ్ళు ఎవరోగాని.. వాళ్ళ వల్లే ఈ రోజు మసాలా దోశ తిన్నాను” అనుకున్నాడు వాడు ఆనందంగా.

( స్వప్న మాసపత్రిక నిర్వహించిన సింగిల్ పేజీ కథలపోటీలో ఎంపిక అయ్యి, మే 2011 సంచికలో ప్రచురితం)